Het leven van Ronald

Ronald is een grote en robuuste kerel van 39 jaar afkomstig uit Winterswijk. Door omstandigheden kwam hij in de schuldsanering terecht. Om aan geld te komen, ging hij drugs dealen. Een tijdje ging dit goed, tot hij gepakt werd en in de gevangenis belandde. Hier verbleef hij ruim tien maanden op een drugsvrije afdeling.
Uit de gevangenis gekomen, ging Ronald naar het woon-werkcentrum in Epe. Op dit moment woont hij zelfstandig in één van de appartementen op het terrein. Ronald: "Ik ben blij dat ik hier zit, ik heb mijn plek gevonden."

Hoe kwam je in de gevangenis terecht?
Mijn vader had een transportbedrijf. Ik werkte hier samen met mijn broer. Toen mijn vader overleed, hebben wij het bedrijf overgenomen. We werkten hard, maar hadden geen papieren. De administratie werd niet goed onderhouden en we hadden geen verzekering afgesloten. Op een gegeven moment ging het mis. We konden onze schulden niet meer betalen en kwamen in de schuldsanering terecht. Van het één kwam het ander. Samen met mijn vriendin, met wie ik samenwoonde, ging ik drugsdealen. Zo kon ik eenvoudig aan geld komen. Ik dronk veel en werd alcoholverslaafd. Op een dag deed de politie een inval in ons huis. Ik werd opgepakt en kwam in de gevangenis terecht.

Wat waren op dat moment voor jou lichtpuntjes/leuke dingen?
Regelmatig ging ik naar de kroeg. Hoewel ik het vaak niet van plan was, ging ik er avonden achter elkaar heen. Op dat moment was het feesten fijn. Later niet meer...

Is er iemand die veel voor jou betekend heeft?
Mijn moeder en mijn broertje. Zij stonden altijd voor mij klaar. Wat ik ook gedaan had. Ze gooiden nooit de deur achter mij dicht. Ook in de gevangenis kwamen ze elke week op bezoek.

Wat is volgens jou de belangrijkste hulp die dak- en thuislozen nodig hebben?
Structuur. Dat je een dagelijks ritme hebt. Een goede daginvulling. Zeker voor later als je er weer alleen voor komt te staan. Een goede begeleiding. En werk niet te vergeten dat is ook belangrijk.

Wat zou je nu anders doen?
Praten. Ik kropte veel dingen op. Vlak voor mijn detentie heb ik nog een tijdje bij de schouwburg gewerkt. In die periode dealde ik en dronk veel. Niets interesseerde me meer. Mijn leidinggevende was een aardige man. Hij was trots op mij en het werk dat ik deed. Regelmatig denk ik: "Had ik hem maar in vertrouwen genomen. Meer met hem gepraat. Dan was het nu waarschijnlijk niet zover met mij gekomen."

Ben je zelf actief bezig met een hulpverleningstraject?
Sinds een paar maanden zit ik in mijn ‘eigen' appartement. Dit is de laatste fase in het traject dat ik bij Ontmoeting volg. Verder krijg ik hulp bij stichting Kairos. Ik heb veel emoties en zij helpen mij om goed met deze gevoelens om te gaan. Daarnaast denken medewerkers met mij mee over mijn toekomstige woon- en werkplek.

Hoe zie je de toekomst?
Moeilijk en positief. Moeilijk omdat ik nog midden in de schuldsanering zit. Dit is inmiddels voor twee jaar verlengd. Daarnaast lijkt het me ook lastig om hier weg te gaan. Nu heb ik ‘stokken' achter de deur, straks niet meer. Ik ben bang dat ik weer terugval in de alcohol. Maar ook positief. Sinds een aantal weken ben ik gestopt met roken. Ik rookte vijf pakjes per week. Nu probeer ik weer gezond te leven. Mijn wens is om later als chauffeur te gaan werken.