Het leven van Jan

Jan is 54 jaar oud, z'n baard begint al grijs te worden. Hij is afkomstig uit Klazinaveen in Drenthe. Zijn jeugd bracht hij daar door op een boerderij en later woonde het gezin in Lelystad. Zijn vader moest de boerderij na een ongeluk verkopen. Op z'n zestiende stond Jan min of meer op eigen benen. Al snel kwam een psychiatrische aandoening openbaar, die vanaf dat moment een groot stempel drukt op z'n leven. Na een gevangenisperiode probeert Jan zijn leven weer op te pakken. Sinds een tijdje is hij trouw bezoeker van het dienstencentrum in Harderwijk.

Hoe werd je dakloos?
Op m'n zestiende verliet ik de MTS vanwege een liefdesaffaire. M'n vader had er geen problemen mee dat ik m'n school niet afmaakte. Wel wilde hij dat ik het huis helemaal zou verven. Daarna heb ik veel baantjes gehad, onder andere bij een tuinder en een loonwerkbedrijf. Ik draaide door omdat m'n tweelingzus me altijd domineerde. Vervolgens heb ik 25 jaar in een psychiatrische inrichting gezeten, omdat ik psychoses had. Tja en door wat akkefietjes waar ik echt niet trots op ben, belandde ik ook nog in de cel. Je wordt nergens zo gemakkelijk dakloos als in de gevangenis. Want daar houdt alles op: je uitkering, je huis, alles.

Wat is het moeilijkste van dakloos zijn?
Pas geleden nog heb ik twee nachten in moedertje natuur geslapen. Daar ben ik nu echt te oud voor, dat wil ik niet meer. Het moeilijkste vind ik dat ik geen plekje voor mezelf heb. Meestal slaap ik in de nachtopvang van Harderwijk. Vanmiddag ga ik weer op zoek naar een eigen kamer, ik heb me daarvoor netjes aangekleed.

Wat zijn voor jou de lichtpuntjes?
Dat ik een motorrijbewijs heb. Een autorijbewijs heb ik nooit gehaald, daar kan ik niet mee overweg. Ik ben echt gek op motoren. Vroeger kocht ik ze goedkoop op, kluste er wat aan met een maat en verkocht ze weer, één keer zelfs met € 800 winst. Dat zijn mooie dingen.

Is er iemand die veel voor je betekent?
Nee, niemand. Ik heb er geen trek meer in dat mensen zich met me bemoeien. M'n familie
zie ik nooit, want ze wonen ver weg, in Nieuw-Zeeland en België. M'n tweelingzus domineerde me altijd, dus met haar heb ik ook geen contact meer. Ik heb nu alleen Jeanette, m'n vriendin. We zien elkaar niet zo vaak, want zij woont in 't Harde. En ik kan niet makkelijk weg uit Harderwijk, want ik ga niet meer met het openbaar vervoer mee. Al dat geschud in de bus, daar vind ik mezelf te oud voor.

Wat is volgens jou de belangrijkste hulp die dak-en thuislozen nodig hebben?
Ik kom elke dag bij Ontmoeting in Harderwijk. Ik hou van gezelligheid, en daar is het
gezellig. Maar ze moeten me vooral helpen met het zoeken naar een kamer. Brieven
schrijven enzo.

Ben je zelf actief bezig met een hulpverleningstraject?
Nee, ik red mezelf wel. Als ik m'n pilletjes op tijd slik gaat het goed. Ik zeg altijd, ik ben eenniet-gevaarlijke psychopaat.

Hoe zie je de toekomst?
Ik zou graag een kamer of een huis willen, waar m'n vriendin kan langskomen. Verder zou ik
ook een licht motortje willen. In elk geval ga ik niet meer werken, ik krijg een uitkering
vanwege m'n leeftijd. Het is mooi geweest zo.