Het leven van Mark

“Het kindertehuis.” Dat is Marks eerste reactie op de vraag naar zijn herinneringen aan vroeger. Amper twee jaar oud, werd dat het ‘thuis’ van Mark en zijn broertje. Zijn moeder lag vaak in het ziekenhuis en vader – een regelmatige drinker - kon het grote gezin niet in zijn ééntje aan. Geweld thuis was wekelijks aan de orde. Terug uit het kindertehuis groeit Mark vooral op straat op. “Slapen en eten gebeurde thuis, maar ik ben vooral op straat opgegroeid. Toen ik 13 was rookte ik mijn eerste joint.”

Hoe werd je dakloos?
Dat is een lang en complex verhaal. Om kort te zijn: mijn eerste huwelijk strandde door mijn drankgebruik. Ik werkte in de horeca als kok: stressvol werk. In de jaren ’80 was het in de horeca heel gebruikelijk om veel te drinken op je werk. Ik had er op een gegeven moment geen grip meer op. Als je met vuur speelt, is de kans groot dat het je pakt: ík had geen trek meer in drank, de drank had trek ik mij. Na de scheiding ging ik op mijzelf wonen en ik schoolde me om naar de beveiliging. In die tijd overleed mijn vader door de alcohol, 57 jaar. Ik probeerde mijn gevoelens te verdoven met drank. Daardoor raakte in op een gegeven moment ook mijn werk kwijt. Het ging bergafwaarts. Niet lang daarna kreeg ik opnieuw een vriendin en trouwde met haar. Zij had drie opgroeiende kinderen. Dat gaf op een gegeven moment veel spanningen. Zij accepteerden niet dat ik in ‘hun gezin’ was. Dat zorgde ervoor dat ook dit huwelijk kapot ging. Ik kwam op straat terecht en sliep ’s nachts bij het Leger des Heils.

Wat was het meest moeilijke van dak- en thuisloos zijn?
Dat ik geen thuis had, geen privé waar je je terug kunt trekken. Daarom sliep ik in de zomermaanden zoveel mogelijk buiten in een tentje. Ik had hengels bij me: dan leek het net of ik legaal aan het vissen was…

Wat waren voor jou de lichtpuntjes/leuke dingen?
Ik heb veel geleerd toen ik dakloos was. Ik kreeg meer respect voor mensen. Het verschil tussen ‘gewone burgers’ en daklozen is flinterdun. Ik dacht dat ik de enige was met mijn situatie, maar ik ontmoette nog zoveel andere mensen. Ieder heeft zijn eigen verhaal. We hielpen elkaar als het nodig was.

Is er iemand die veel voor je betekend heeft?
Mijn eerste vrouw. Ik heb veel van haar geleerd. Ze heeft me altijd gewaarschuwd voor mijn drankgebruik. Ik denk nu vaak aan haar woorden terug. Ze heeft me ook geleerd om voor mezelf op te komen en dingen onder woorden te brengen.

Wat is volgens jou de belangrijkste hulp die dak- en thuislozen nodig hebben?
In eerste instantie een bed, douche en eten. Maar daarbij ook goede opvang en goede doorstroommogelijkheden. We moeten uiteindelijk opgenomen worden in een gemeenschap. We hebben mensen nodig om ons heen.

Ben je zelf actief bezig met een hulpverleningstraject?
Ik zit nu een week in de time-outvoorziening van Ontmoeting. Ik heb vandaag een intake bij Stichting de Hoop voor mijn drankprobleem. Bij bepaalde emotionele spanningen grijp ik naar de alcohol. De Hoop moet de angel zien op te sporen, die ik zelf niet kan vinden. Het is eigenlijk pas de laatste jaren dat ik toegeef dat ik een drankprobleem heb.

Hoe zie je de toekomst?
Best wel rooskleurig. Ik ga in behandeling en hoop dat het probleem aangepakt wordt. Als ik weer in het normale maatschappelijke leven kan meedraaien, wil ik mijn ervaringen gebruiken, zodat anderen van mij kunnen leren.